دهانم را بستند

مبادا حرفی گفته باشم

که خاطر مکدر آسمان مغشوش شود.

خط خطی کردند دفتر نقاشیم را

و بی گناه محکوم شدم

که تنها جرمم عشق بود و

دوستت دارم هایی که نگفتم.

همه دردم این بود

که بی هیچ آمده بودم

با تکیه بر زانوانی استوار