نمی دانم در چندمین روز آموزشی بود که نگهبان بودم و دمدمه های غروب با موسیقی دلنشین و اندکی غمگین که از بلندگوی پادگان پخش می شد و ناگاه دلم گرفت که گویی تنگ ترین روزنه ی این جهان بود در آن زمان که هیچ چیز از آن عبور نمی کرد وماحصل این شد که از نظر می گذرد: