كله پا شد ستون دين در من

و ترك خورد در ميانه ى زن

انفجار نگاه بود و سكوت

دست در دست ، آه بود و سكوت

وسط آفتاب تابستان

از بلنداي خواب تابستان

شعر از روي خط بلند شده

دور شاعر شبيه بند شده

حلقه هي تنگ و تنگ تر مي شه

داره اين جنگ جنگ تر مي شه

حادثه بي خبر كنار منه

شايد اين ننگ ، افتخار منه

اتفاقه نميشه سدش كرد

ثابتش كرد يا كه ردش كرد

يهويي پيرهنت ترك مي خوره

رو پيشونيت مهر شك مي خوره

زن مي افته تو زندگيت به درك

انگار افتاده باشه روت بختك

چادر شب به رنگ زندگيته

شده چيزي كه سنگ زندگيته

غم ميون نگات گر مي گيره

و زمين زير پات گر مي گيره

خونه نيس ، شوره زار ترديده

كي از اينجا خراب تر ديده ؟

ابر از آفتاب رد مي شه

سايه از روي آب رد مي شه

من شبيه كسي كه آواره

صورتش روبروي ديواره

تو شبيه كسي كه مثل منه

شايدم آخراي فصل منه

برگ مي ريزه از موهات كم كم

بارونه روي گونه هات نم نم

آسمونت هميشه پاييزه

لبت از تلخ خنده لبريزه

داري با باورت بزرگ مي شي

توي يك گله بره گرگ مي شي

بايد از صف يه كم جلو بزني

بره هاتو بتوني هو بزني

.

.

پرت مي شم ميون خواب خودم

لحظه لحظه تو اضطراب خودم

بايد از من جدا بشم تا صبح

شايد از خواب پا بشم تا صبح

شب داره هي سفيد تر مي شه

صورتش ناپديد تر مي شه

زن كنارم داره ورق مي خوره

تو دلم انهدام لق مي خوره

انگاري كله پا بشه چيزي

شايدم جابجا بشه چيزي

ميخ مي شم به انفجار سكوت